OVER HET STUK

Het is uit onderzoek gebleken dat theater en film bij uitstek geschikt zijn voor voorlichtings-en trainingsdoeleinden op velerlei vlakken.  

In het donker van een zaal laten de emoties van de spelers het publiek meeleven. Empathie en begrip voor de spelers en de situaties waarin zij terechtkomen scheppen ruimte voor begrip en herkenning.  

In het geval van Doodvermoeiend voor de situatie van patiënten, naasten en zorgverleners in de palliatieve zorg. 

Als inspiratie voor de voorstelling putte ik uit mijn eigen ervaringen en door 1,5 jaar lang gesprekken te voeren met elke speler in de palliatieve zorgdriehoek, zorgvragers, naasten en zorgverleners. 

Ik begon vanuit mijn hoedanigheid als ervaringsdeskundige als naaste, bij het Netwerk Palliatieve Zorg Amsterdam en hoorde verhalen van andere naasten, van patiënten en van nabestaanden. 

Ik vroeg mij echter af; waarom spreken alleen de ervaringsdeskundigen over het patiëntenperspectief? Hoe zit het met het zorgverlenersperspectief in deze? En vanaf dat moment ben ik ook gesprekken gaan voeren met zorgpersoneel over hun professionele ervaringsdeskundigheid op het gebied van de palliatieve zorg. 

In onze samenleving praat men niet makkelijk over ziekte, afscheid en de dood en waarom zou dit anders zijn voor patiënten, naasten en zorgverleners. 

De  patiënt, in afwachting, vol met vragen en emoties, kijkend naar de deur van hun ziekenhuiskamer, waardoor elk moment de arts kan komen met informatie die hun levensgeluk direct beïnvloedt. 

Aan de andere kant van die deur staat de arts, die honderden deuren ziet waarachter patiënten met of zonder families wachten op hen met duizend vragen en eisen en emoties. Artsen die 's morgensvroeg hun eigen voordeur achter zich dichttrekken, waarachter natuurlijk ook van alles speelt. 

Doodvermoeiend gebruikt muziek, dans, humor, spel, acrobatiek en stilte om uiting te geven aan dat wat soms zo onuitsprekelijk lastig is.